7-13 oktober Week van de onbelemmerde liefde Meer info

Fascinatie | Illustratie: Unparalleled Universes, Peter Boorsma

∞ Manon, maandag 22 juli 2019

Fascinatie

Ik heb verschillende mensen in mijn leven. Verschillende mensen waar ik op een geheel eigen wijze van houd. De een is niet beter dan de ander, niet meer of minder. Maar uniek in zijn of haar eigen zijn. Ik heb ook een aantal mensen in mijn leven die ik zielsrelaties noem. Ook niet beter of minder dan anderen, maar anders. Deze relaties zijn heel intens. Intens helend, intens triggerend, intens liefhebbend. Mijn zielsfamilie.

Je kent het wel: je leert iemand kennen. Waar dan ook, op welke manier dan ook. En je vindt die ander aardig. Of je vindt die ander leuk. Of je hebt een leuk gesprek met elkaar. Of je lichaam reageert op dat van de ander. Aan het einde van de ontmoeting heb je het idee dat het best leuk zou zijn als je elkaar nog een keer zou tegenkomen. Wie weet maak je zelfs wel een afspraak.

Wanneer je elkaar vaker ontmoet, leer je elkaar beter kennen. Er zit een aantrekkingskracht tussen jullie. Die kan zich op heel verschillende manieren uiten, maar ze is er. En omdat we allemaal menselijk zijn, maken we beelden, plaatjes van de ander in ons hoofd. Op basis van de energie die we voelen vullen we in hoe we denken dat de ander in elkaar zit. En wie weet klopt dat vrij aardig en wie weet ook helemaal niet.

In het proces van elkaar leren kennen zul je dingen tegenkomen die overeenkomen met hoe jij zelf in het leven staat. Dat voelt fijn. Je zult ook dingen tegenkomen die je niet had verwacht. Soms is dat een leuke verrassing, soms valt het tegen, omdat je andere verwachtingen had. De plaatjes in je hoofd veranderen met iedere ontmoeting en laten een steeds beter beeld zien van hoe jullie je verhouden tot elkaar.

Na een tijdje (de ene keer wat sneller dan de andere) weet je steeds beter of je het fijn vindt om de ander fysiek in je leven te hebben. En op welke afstand diegene prettig voor je voelt. En op welke manier jullie de relatie die is ontstaan vorm willen geven. Of juist niet. Je kunt ook merken dat het toch niet zo goed werkt als je in eerste instantie dacht. Dan kan het tijd zijn om afscheid te nemen.

En dan zijn er nog hele andere ontmoetingen. Ontmoetingen waarbij het niet gaat over leuk of aardig gaat, maar over een diep ontmoeten en herkennen van elkaar. Een ontmoeting op zielsniveau terwijl we elkaar in dit leven, met deze lichaam en geest nog nooit hebben ontmoet. Een ontmoeting waarbij de liefde voor elkaar, voor het leren kennen van wie we zijn uitgaat.

Ik heb een aantal van deze ontmoetingen ervaren. Mensen waarvan ik weet, voel, in alles wie ik ben dat ik ze ken. Diep ken. Maar tegelijkertijd heb ik geen idee wie ze zijn. We kennen elkaars ziel. Maar we hebben geen idee over de persoonlijkheid die we zijn. We kennen elkaars ziel, maar moeten elkaars lichaam en geest nog ontdekken. Zielsrelaties noem ik ze, mijn zielsmaatje Peter noemt ze gewoon familie. 

Wat ik dan voel is een absolute fascinatie. Een ‘wie bèn jij?’. Een ‘ik wil je helemaal leren kennen.’ Een ‘ik wil alles van je ontdekken, ronddwalen in wie je bent, alle vergeten hoekjes bekijken, alle deuren open doen en kijken wat er achter verborgen is.’ Daar is tegenvallen, of verwachtingen die wel of niet uitkomen helemaal niet aan de orde. Ik wil weten wie jìj bent, niet of je in mijn plaatje past.

Deze ontmoetingen voelen op de een of andere manier geënsceneerd. Alsof het niet anders kan gaan dan het gaat. Alsof het precies op het juiste tijdstip pas echt kan gebeuren. Niet eerder, niet later. Alsof je beiden klaar moet zijn om de deuren te openen. En alsof je ook beiden echt ‘ja’ moet zeggen tegen het proces wat je samen aangaat. Je mag altijd weigeren.

Want het is niet altijd leuk met elkaar, niet altijd makkelijk. We halen het diepst verstopte bij elkaar naar boven. We zetten alles in het licht, ook de kanten van onszelf en elkaar die we ons hele leven verstopt hebben. We houden van elkaar met een ziels diepe liefde, maar we zijn ook gewoon persoonlijkheden die het soms verrekte lastig hebben samen. Die elkaar raken waar het echt pijn doet. Maar ergens weten we dat die pijn ons dichter bij onszelf brengt. Ons meer en meer laat thuiskomen in ons zelf. Omdat de basis altijd liefde is.

De fascinatie die ik voor die ander voel wordt niet minder met de tijd. We kunnen altijd nog een laag dieper. Er is altijd nog een innerlijke kamer te verkennen. We kunnen elkaar al meerdere jaren kennen, eindeloos in elkaars innerlijk rondgedoold hebben en elkaar nog steeds verrassen. We ontwikkelen onszelf aan elkaar, dus is het elke dag weer nieuw. Zijn we zowel diep bekend met elkaar als elke dag nieuw voor elkaar. We zetten elkaar steeds in beweging, of we elkaar nou fysiek om ons heen hebben of niet.

Uiteindelijk gaat die fascinatie natuurlijk ook over mezelf leren kennen. Doordat de ander in mijn innerlijke schatkamer dwaalt, kijk ik mee. Doordat de ander zonder enige gêne gewoon achter alle deuren gluurt, word ik herinnerd aan wat ik daarachter verstopt had zitten. En dan kom ik af en toe ook in ruimtes waar ik al jaren, of mijn hele leven zelfs, met veel succes uit was gebleven. Dat is confronterend en soms verrekte pijnlijk.

Dan ga ik diep. Heel diep. In mezelf. In waar ik me niet vrij voel. In mijn kwetsbaarheid. In mijn innerlijke kleine meisje. In mijn grootste angst en pijn. En ik moet ook diep gaan. Helemaal tot de bodem van de zee. Echt all the way, want pas op de bodem kan ik me weer afzetten om omhoog te gaan. Wanneer ik opgeef voor ik op de bodem ben, is de weg naar boven lang en moeizaam. Zonder afzetpunt is het hard werken, worstelen zelfs om boven water te komen.

In de afgelopen weken ben ik weer zo diep gegaan. Dieper dan ooit tevoren. Terug naar mijn begin, mijn oorsprong in dit leven. Om zachtjes te ontwarren wat daar aan beklemmend patroon is ontstaan. Ik heb met behulp van mijn hele familie (voor zover ik ze nu herken) mijn grootste angsten aangekeken. Mijn grootste belemmering aangekeken. Ieder heeft zijn of haar eigen bijdrage geleverd in dit proces.

En ik heb gevoeld hoe ik opnieuw mocht kiezen voor dit leven. Om het aan te gaan. Om het te leven. Maar niet meer vanuit de worsteling. Niet meer vanuit het doen. Niet meer vanuit het werken, wat er ergens toch nog was. Maar vanuit het laten ontstaan. Vanuit het zich laten ontvouwen. Vanuit vertrouwen dat het goed is, dat het mag zijn wat het is. Ik mocht echt kiezen, het had ook ‘nee’ mogen zijn. 

Ik zal nog vaker diep gaan denk ik. En dat zullen de leden van mijn zielsfamilie, mijn zielsrelaties ook doen. Dat doen we voor elkaar. We geven elkaar de gelegenheid om onze grootste vrijheid in onszelf toe te laten. Door diep te gaan, in opperste vreugde en intens verdriet. Door alle deuren open te zetten en te kijken wat er dan gebeurd. Door te ontspannen in wat er wil zijn. Nu. En nu. En nu. 

Er zijn altijd overtuigingen die aan gruzelementen gaan. Er zijn altijd vormen die illusies blijken. Er zijn altijd verwachtingen waar niet aan voldaan wordt. We zijn allemaal mens en onze geest werkt nou eenmaal zo. Maar er is ook altijd nieuwe beweging. Nieuwe flexibiliteit die wil zijn. Nieuwe vrijheid die ervaren en gevoeld wil worden. Er is altijd de mogelijkheid om voor meer contact met liefde te kiezen. 

Er is altijd de mogelijkheid om meer en meer te  kiezen voor onbelemmerd liefhebben.Om te kiezen voor Vrijheid in Liefde.


Boek

Zielsrelaties: de stroomversnelling richting onvoorwaardelijke liefde

Een boek over ontmoetingen van ziel tot ziel en hoe zij de weg in jou vrijmaken naar onvoorwaardelijke liefde.

bestellen

v.a. €12,00

Het boek is verkrijgbaar als paperback, ebook en luisterboek.

» Info & bestellen

Facebook

Besloten Facebookgroep

In deze groep deel ik mijn zoektocht naar al mijn schatten in mijn Innerlijke Schatkamer en nodig ik je uit om mee te gaan op expeditie naar jou.

Naar de Facebookgroep

Nieuwsbrief

Juweeltjes

Een onregelmatig verschijnende nieuwsbrief met mijn nieuwste artikelen, tips over interessant leesvoer en andere juweeltjes.